Gisteren kwam een buurman zijn drie dochtertjes, Wilma, Ans en Elsje, ophalen die met Lize, onze jongste dochter, aan het spelen waren. Jacqueline, een oudere zuster van Lize, was met haar moeder naar het ziekenhuis gegaan omdat zij een duim op school bezeerd had met basketbal. De buurman vertelde dat hij jaren geleden, tijdens het skien, een duim gebroken had. Hij had zich aan iets gestoten en toen hij uren later zijn handschoenen uitdeed, om een kopje koffie te drinken, zag hij dat hij maar beter naar het ziekenhuis kon gaan. Terwijl hij zo zijn relaas deed, luisterde Elsje (5 jr.) aandachtig en vroeg, toen haar vader uitgesproken was: "Heeft u die koffie nog opgedronken, Papa?"
Matthijs van Gaalen Sr.
Mt. Brydges, zaterdag, 30 januari 2010
Sitting on my porch
I sometimes see him
He throws huge parties
At one of those parties I met him
We talked of his past
One day Jordan Baker came around
Nevertheless, I invited Daisy to tea
Gatsby stood there in the rain
We then went to Gatsby’s house
He was careful and charming
He was caring and cruel
His love for Daisy never withered
He knew how it should go
His belief in possibilities
He was a man of ambition,
Matthijs van Gaalen Jr.
Looking across my lawn
I see Gatsby’s house
All day and from dusk to dawn
Starring across the bay
Then he’s gone
Until the next day
Every other week,
He just wanders around
Looking for whom he seeks
I searched for him high and low
He sounded ambitions
His smile seemed to glow
How he had gone off to war
Educated at Oxford
I learnt, of him, more and more
She told me Gatsby wanted to meet Daisy
I heard of love they had shared
I found out it was all crazy
The time was set for four o’clock
She came inside and sat herself down
Then at the front door came a knock
So I invited him in without delay
They talked for a while
Forgetting the tea on the tray.
It was an amazing sight
That afternoon I saw the truth
He himself was truly Gatsby’s might
The smile caught ones eye
His stride was wide and his face was sure
But all the while his heart seemed to die
With his wealth came the laughter
That never reached his lips
For one reason that I would find out after.
For five years he’d missed her
Planning and growing in wealth
Everything he made of himself was only to get her
Impossibilities were possible
The past was not past
The future was changeable
Gave him his wealth
But ignorance
Made him lose his love and his health
Of principle and strength
He dreamt of possibilities
But at length....
Puff and smoke say it with coke!
Mt. Brydges, Sunday, 28 november 2004
U kent mogelijk mijn vriend de schrijver, toch zal ik hem bij naam niet noemen. Hij vertelde mij:
"Niet zo lang geleden nam ik een prijs in ontvangst voor een van mijn boeken. Door deze en gene werd ik toegesproken. Aan de lovende woorden kwam geen eind. Op een afwezig moment, dacht ik, voor die kerel moet ik ook klappen en begon nota bene ... . Toen ik het me een seconde later realiseerde, moest ik om het voorval hard lachen!
Matthijs van Gaalen Sr.
Een paar dagen nadien ontving ik een briefje. Geachte heer ..., Bij deze schrijf ik u wat mij al jaren dwarszit. De meeste mensen kijken op een geschikt moment in een spiegel om slechts zichzelf te zien. De "spiegel" van schrijvers is niet van glas en zilver, hij is van papier en inkt. Zij willen niet slechts zichzelf zien, maar vinden dat zij door velen aanschouwd moeten worden. Meneer ..., het spijt me dat het zo is, maar uw soort is heel arrogant!"
Sprakeloos stond ik naast mijn vriend op de stoep. Het was stil - doodstil, geen lovende woorden, geen applaus - en geen geschikt moment ...... voor een spiegel!
Mt. Brydges, zondag, 28 september 2003
Matthijs van Gaalen Sr.
Mt. Brydges, maandag, 4 december 1995
DE SCHRIJVER
Jaren geleden ontmoette ik een oude schrijver, die mij uitnodigde om eens op bezoek to komen. Op een zekere middag klopte ik aan zijn deur en werd prompt binnengelaten. In zijn studeerkamer zag ik, in een eikenhouten kast, al de boeken van de schrijver's hand. Het maakte diepe indruk op mij! Naast een oude schrijfmachine lagen ook nog eens stapels papier op de vloer! Waren het ongepubliceerde werken? De oude man strompelde het kamertje in, begroette mij en ging tegenover mij in zijn stoel zitten. Na wat heen en weer gepraat, vroeg ik hem of hij soms ergens spijt van had - doelende op een ongeschreven werk. De schijver zuchtte eens diep, dacht na, "keek" in een glaasje en zei: "Ja ... , ik heb teveel geschreven. Het doel van het schrijven is in te spelen op de verbeeldingskracht van de lezer. Als ik het over kon doen, dan zou ik slechts één groot verhaal schrijven. Het komt overeen met een enorme afdruk van een rechterpoot in gesteente. Er is er slechts één, geen teken van komen ... noch van gaan, er zijn ontelbare vragen ... maar geen antwoorden, en het - die ene afdruk - werkt eindeloos in op de verbeeldingskracht. Ik heb me, daarentegen, dus weggeschreven!
Matthijs van Gaalen Sr.
Mt. Brydges, vrijdag, 5 september 2003
Een heel jong meisje zat op de knieen van haar opa en keek verlangend naar een zuurstok die uit grootvader's jasje stak. Voorzichtig gingen de kleine vingertjes naar het lekkers, maar ze werden snel teruggetrokken zodra opa zijn hoofd maar iets naar haar toe draaide. Opa speelde zijn rol erg goed. Natuurlijk wist hij waar het kind zo verlangend naar zat te kijken. Hij was immers ook jong geweest en realiseerde zich dat de zuurstok aan smaak zou winnen naarmate de "strijd" er voor zwaarder zou zijn. Doelbewust bewoog hij dan ook af en toe zijn hoofd en keer op keer slaagde hij in zijn opzet - de vingertjes glipten als visjes weg. Na verloop van tijd, als een donderslag bij heldere hemel, zei hij enigszins nors: "Ik weet wat je hebben wilt!" De schrik sloeg het arme kind om het hart, haar wangetjes werden wat rood en met een bezorgde blik keek zij naar haar grootvader. Spoedig ebde de spanning weg toen opa de zuurstok uit zijn jasje haalde en aan haar gaf. "Zo moet je het likken," zei opa, "heel rustig en met je ogen dicht!" Het meisje ging liggen in de armen van haar grootvader en genoot zichtbaar van elke lik.
Jaren verstreken en het meisje dacht nog vaak terug aan die bijzondere zuurstok. Zo nu en dan kreeg of kocht ze er een, maar geen smaakte er zoals die!
Ik vertelde dit verhaaltje aan een jong meisje en legde uit waarom die zuurstok juist zo lekker geweest was: "Die zuurstok had immers een extra ingredient - hij zat namelijk bordevol met liefde!" Het jonge meisje keek me nadenkend en verlangend aan en zei: "Zijn er daar nog meer van?"
Matthijs van Gaalen Sr.
Mt. Brydges, maandag, 8 april 2002
PREVIOUSLY ON THE WEB / REEDS VERSCHENEN:
VLIEGEREN
EEN BEELD
HET ONGRIJPBARE LEVEN
AN UNSEIZABLE LIFE
KRUISPUNTEN
HET IS MAAR HOE JE HET BEKIJKT
KLIK ... KLAK
BEETHOVEN
... DIT IS
SLECHTS EEN VERHAALTJE?
MONKEY BUSINESS
THE WINDING ROAD
EEN LOTJE UIT DE LOTERIJ
DE STROP
THE ONLY ROSE
DE KLOK
PSYCHOLOGIE
WISDOM
RUST
DE BEGRAFENIS
" DAT ZOU GEWELDIG ZIJN ! "
HET LINTJE
DE VIJF VOGELTJES
ERGEREN
THE FRONT LINE
OPROEP
OVER DE PADEN
I WILL ...
WHO KNOWS
THE FRONT LINE
